عشق مخملی

رفتی نیامدی و سفر دلفریب شد

نا اشنای کوچه پشتی رقیب شد

تاریخ اشنایی ما را بهم زدند

تقویم روی میز تو با من قریب شد

دل را به جرم پرسه زدن دار می زنم

میرم ترین نگاه تو بهم صلیب شد

ان جمعه ها که نبودی به نام عشق

فالی گرفتم ایه ی امن یجیب شد

یادش بخیر لحظه ی اخر سبد سبد

گل بود و خنده بود و نگاهت که سیب شد

من اینجام ، کنار این همه زیبایی ... و تو تنهایی
دلم برای تنهایی تو می سوزد ، و خود آشفته ام از این خوش گذرانی
با من باش ، با من بیا و بمان ، که من بدون تو
به روزگار ، تلخ ، سرد ، اندوه وار
فقط نگاه می کنم ...

وقتي سحر پر مي شه از ناز نگاه نسترن
وقتي تو جشن گم شدن پرستوها پر مي كشن
انگار دوباره لحظه ها آبي و رويايي مي شن
دوباره تو دل دل شب قصه شروع مي شه و من
فقط نگاه مي كنم فقط نگاه مي كنم

وقتي ستاره مي شكفه تو دست سرخ پنجره
وقتي شب از حادثه بارون و بوسه مي گذره
وقتي سكوت سايه ها آينه به آينه مي شكنه
وقتي كه خورشيد مي ره و دريا رو آتيش مي زنه
فقط نگاه مي كنم فقط نگاه مي كنم

زندگي بد نيست
بد ماييم که درآنييم
زندگي بودن و خواستن است
ما نخواستيم و نبوديم
زندگي آب روان است به دريا
ما روانيم بدريا کي رسيم؟ خدا ندانيم
زندگي شمع دل افروز جهان است
ما جهانيم که پروانه آنيم
زندگي باور شيرين زمان است
ما زمانيم که يک لحظه نمانيم
من ندانم زندگي از من چه مي خواهد دگر
آنچه مي خواهد ز ما خود نگفت و ما ندانيم
زندگي نسيم درياست که يک لحظه نماند
ما نسيميم که در اين دريا نمانيم

دلم را هیچکس باور نداشت / هیچکس کاری به کار من نداشت

بنویسید بعد مرگم روی سنگ/ با خطوطی نرم و زیبا و قشنگ 

 او که خوابیده است در این گور سرد/بودنش را هیچکس باور نکرد

سوختم باران بزن شاید تو خاموشم کنی / شاید امشب سوزش این زخم ها را کم کنی

 آه باران من سراپای وجودم آتش است / پس بزن باران بزن شاید تو خاموشم کنی

اونکه نخواست پیشم باشی باید خودش صبرم بده

خدا گرفتی عشقمو جواب قلبمو بده

به ياد تو شبو پر از اندوه ماه مي كنم
فقط نگاه مي كنم فقط نگاه مي كنم

                                                لحظه ها را مي گويم پروانه ها را

                                                     مخواه که آنان را بگيري

                                                   مخواه که آنان را نگه داري

                                            که هر چه که هست جاودانه نيست

                                                           اگر نمي رفتي             

                                                نمي دانستم که دوستت دارم

                                         وز جان و دل يارم شوي،تا عاشق زارت شوم

                                          من نيستم چون ديگران،بازيچه ي بازيگران

                                          اول به دام آرم تو را،وانگه گرفتارت شوم

                                                گنجشک ها جدي جدي مي ميرند

                                              آدم ها شوخي شوخي زخم مي زنند

                                                 و قلب ها جدي جدي مي شکنند

                                                تو شوخي شوخي لبخند مي زني

                                                و من جدي جدي عاشق مي شوم

                                            حالا که پا بند تو ام نمي تونم دست بکشم

                                             تو پاره جون مني زندگي بي تو نمي شه

                                         به جاي دل تو سينه ام کاشکي تو بودي هميشه

                                                  واي منو آزارم نده يه قلب بيمارم نده

                                               مي دوني ديوونتم . پس رنج بسيارم نده

                                                    من اگه ديوونه ام ديوونه روي تو ام

                                                   آشيون پاشيده از سر گشته روي توام

                                                  تو منو تنها نذار از غم دوريت مي ميرم

                                                   نمي تونم عطر تو از راه گلها بگيرم

                                                   واي منو آزارم نده يه قلب بيمارم نده

                                                 مي دوني ديوونتم پس رنج بسيارم نده

به من ترانه اي بده از صبح پرواز و نياز
از اشك و شبنم و نسيم دنياي تازه اي بساز
به من دوباره پل بزن معجزه ي رنگين كمون
كه من بدون تو به شب به سايه ها به آسمون
فقط نگاه مي كنم فقط نگاه مي كنم

تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفا نيست

                                        تنهايي را دوست دارم زيرا عشق دروغي در آن نيست

                                                 تنهايي را دوست دارم زيرا تجربه کردم

                                            تنهايي را دوست دارم زيرا خداوند هم تنهاست

                                                         تنهايي را دوست دارم زيرا

                         در کلبه تنهاييم در انتظار خواهم گريست و انتظار کشيدنم را پنهان خواهم کرد

سنگي ترك مي خورد 

آواز شوم جغد ها

لالايي ستون هاي قد خميده مي شود

صداي پاي سكوت

غرور آدمها را له مي كند

آدمها از استخوانها قصر مي سازند

قصرها ترك مي خورند

سنگها سينه  سرد قبرها مي شوند

و آدم ها استخوان

کاش نمي گفت مسافره

تو اين زمونه عابره

کاش نمي گفت نگاه من

واسش تو دنيا نادره

کاش نمي گفت يه عالمه

توي دنيا براش غمه

کاش نمي گفت بوسه ي من

واسش مثل يه مرهمه

کاش نمي گفت که سرنوشت

هر چي که خواست براش نوشت

کاش نمي گفت يعني ميشه

اونم بره توي بهشت!؟!؟!؟

کاش نمي گفت مرگ هم داره

واسش بهونه مياره

کاش نمي گفت با چشم خيس

تا به ابد دوستم داره

سوگند به موي توكه از كوي تو رفتيم

از كوي تو آشفته تر از موي تو رفتيم

بگذار تا بمانند حريفان همه چون ريگ

ما آب روانيم كه از كوي تو رفتيم

وصل توبه آن منت جانكاه نيرزيد

تا دوزخ هجر تو زمينوي تو رفتيم

اي عود شبي ما وتو را سوخت به بزمي

هنگام سحر حيف كه چون بوي تو رفتيم

زين بيش نمانديم كه آزار تو باشيم

چون عاشقي ودوستي از كوي تو رفتيم

اين راه خم اندر خم چون موي سيه را

بي پرتو آن چهره ي دلجوي تو رفتيم

گفتيم كه رفتيم ،كجا؟آه چو خطي

در دايره از سوي تا سوي تو رفتيم

گفتيم كه رفتيم ،كجا؟آه چو خطي

در دايره از سوي تا سوي تو رفتيم